وقتي بچه هستيم، اگه کسي ما را اذيت کنه، خانوادمون معترض مي شن اما وقتي ما کسي را اذيت کنيم، خانوادمون ميگن خوب بچست...وقتي بزرگ تر مي شيم، وقتي يه نفررا مي بينيم که آرايش کرده مي گيم واي چه آرايشي، اما وقتي خومون آرايش مي کنيم مي گيم من آرايشم انقدر کمه که اصلا معلوم نيست... وقتي مي شيم مبلغ دين، اگه کسي يه اشتباهي بکنه نسخه جهنم را براش مي پيچيم   اما وقتي خودمون اشتباهي بکنيم مي گيم نه درست همونيه که من انجام دادم...وقتي مي شيم کارمند يه اداره که ارباب رجوع مياد پيشمون، بهش مي گيم امروز نيا فردا بيا، اما اگه خودمون بشيم ارباب رجوع يه اداره ديگه، اونوقته که انواع ناسزاها را نثار اون اداره مي کنيم...وقتي مي شيم خبرنگار، اگه يه نفر يه جاي دنيا يه اختلاسي بکنه توي هر نوبت خبري 5 بار اعلام مي کنيم، اما وقتي همون نوع يه نفرها از خودمون اين کار را بکنه مي گيم نه نبايد مطرح بشه...وقتي مي شيم رييس، وزير يا وکيل، اگه يه رييس  يا وزير يا وکيل توي يه گوشه دنيا نتونسته باشه درست کارش را انجام بده و مردم اون نقطه دنيا مشکل داشته باشن، هي آه و ناله سر مي ديم که مردم دنيا را بيچاره کردن.آخه چقدر ظلم، چقدر فقر، چقدر بيکاري، چقدر بي عدالتي. چقدر فساد ، اما وقتي خودمون اين مدلي باشيم ميگيم خوب ما در حال حل مشکلات هستيم. مشکلات زياده...
خلاصه مشکل ما اينه که با چشم سر فقط بيرون از وجود خودمون را مي بينيم و مي خوايم اصلاح کنيم، غافل از اينکه بايد اول با چشم دل درون خودمون را ببينيم و اصلاح کنيم، بعد بيرون از وجود خودمون را...
حديثي که خيلي شنيديم اما نمي دونم چقدر بهش عمل کرديم : هر چه براي خود مي پسندي براي ديگران هم بپسند و هر چه براي خود نمي پسندي براي ديگران هم مپسند.
سايتي که حتما برامون مفيده: www.imamali.com